nattaskatta

me prata om sex og kjærleik i kliséar som er så klisjéfulle at me til slutt forstod at dei er sanne. etter å ha sagt dei igjen og igjen såg røynda meir og meir ut som noko ein må ha på seg silkehanskar og ikkje kasta stein i for å kunna forhalda seg til. og desse tankane, ideane, erfaringane verka vera så ekte. så mykje meir ekte enn det me til vanleg tenkjer, snakkar om og erkjenner. og til slutt såg alt så veldig enkelt ut. tankane var tenkt ut, og det nødne var sagt. det viktigaste er uansett viktigast og kan ikkje forgå. og me kunne gå å legga oss utan å tenkja meir i det heile

eksamensvakt

når ein søler ut eit heilt glas appelsinjuice og legg merke til at juicen eigentleg ikkje er gul og at den eigentleg ikkje heng saman i ein masse
når sjiraffen sluttar å snakka
når ein er hemmeleg forelska i chuck bass sjølv om snille auge eigentleg er mykje meir tiltrekjande
når folka på bussen eller toget ser ut som plommer og pærer, berre utan steinar
når ein kan eta lilla roser og spytta ut teinane på stilken utan å stikka seg
når ein kan discodansa på cubus utan å tiltrekkja seg merksemd i det heile
når kvite perler er finast
er det at ein kanskje har sjansen til å forstå samanhengen mellom klumpar i syltetøyet og ynskjet om å byggje verdas aller finaste trehytte

gaie

eg tykjer målingslukt gjer meg godt og har på ei bukse eg ikkje kan gå med dagen etter ei treningsøkt. på verandaen, som heilt riktig er ein veranda og verken ein altan, ein terasse, ein balkong eller ein platting, har eg berre lete valmuane få stå fordi dei minner meg om Linnea og Monet og får meg til å tenkja på fransk. og då kan eg kjøpa "french vogue" og jalouse, ta på meg hatt og kjenna meg vakker. når eg kan gå frå å grina i 12 timar i strekk til å bli oppglødd og glad av soppetne grantre, tenkjer eg at hormon likevel ikkje berre er dumme og eg forstår at hovudet mitt må vera sett saman på ein nærast utenkjeleg finurleg måte. og når eg kan koma på ord som finurleg heil av meg sjølv, forstår eg at eg truleg må vera meint for noko stort

papillon

gje meg dette minst fem gonger i veka, og "jeg lover jeg skal være for meg selv, jeg skal rydde på mitt rom, aldri mere være dum, og jeg skal legge meg tidlig hvere kveld"

sola skin, men eg frys og treng ein stad å bu

andvake

den eine - tullete. kosete. bustete. masete.
den andre - lika. sakna. drøyma. lengta.
den eine - treng. din. kjærleik.
den andre - du. har. mengder.

april/mai/juni

så kjekt, så bra, så spanande, fordi! er glad fordi, har vondt i magen fordi. spent fordi. redd, utrygg, augo er smale og peikar nedover i ytterkantane, og det ser ikkje så godt ut. det er mest fordi, meir det enn noko anna. fordi, fordi, fordi, kvifor? seier dette fordi, seier ikkje det andre fordi, kan ikkje fordi, eller jo, det kan ein sjølvsagt. hoppar paradis fordi, gjer det ein må fordi. det er eit dårleg svar, eller kan hende ikkje eit svar i det heile, men dersom ein må, dersom ein ikkje klarar noko anna, då må ein berre og det er helst fordi. men sei det då! aller helst no, for å spara krefter, for å få ny krefter etterpå. gjer det no. og gjer det fordi eg ikkje gjer det, fordi eg ikkje veit kva.

kortessay

.om kva som hender/opptek meg for tida.

eg går med turban på hovudet i sola,
eg har fått eit nytt yndlingsord:

underoverskrift

og til slutt skal det helst koma ei overraskande ending

søknad

eg ynskjer meg ein privat fotograf som kan gå rundt og ta slike fantastiske bilete av meg heile tida, som kunne få meg til å sjå heilt fantastisk ut heile tida og visa alle kor fantastisk alt eigentleg er, og minna meg sjølv på kor fantastisk alt er, slik at eg aldri, aldri gløymer det

heime

det kjem "harpiks mot vindauge"-lydar frå tv-en, og eg gler meg til å vinna i lotto på onsdag. eller på laurdag. tidlegare i dag tok eg meg nær av alt som kunne minna om negative reaksjonar fordi eg av og til ikkje kan bestemma kva alle andre skal tenkja og nokre gonger er eg så utruleg redd for å mista det eg ikkje overlever å ikkje ha. eg vonar brørne mine (som eg ikkje kallar T og H, sjølv om eg er aldri så stor fan av gossip girl) og eg vinn førti millionar, men tjue er også greitt. då vil eg gje mykje til noko godt, men også kjøpa meg ei leiligheit. eg vil kjøpa ei leiligheit som har mange rom, eller i det minste plass til fleire, slik at eg slepp å krølla meg saman i sofaen og vera redd for alt eg ikkje kan sjå når eg er aleine og det er myrkt. ofte tørr eg ikkje opna verandadøra om kvelden, for kven veit kva som skulle kunne henda då. difor er eg aldri aleine, og det er finast i verda. men myrkre er også fint og eg vert glad av det og telys. sundagar er så ambivalente. sist gong fekk eg i det minste ei pakke på døra dagen etter, og eg lærte at lukke kan kjøpast for pengar. 499,- for å vera meir presis. og eg treng ikkje meir enn det

men

takk og lov for kveitebollar!

unytte

"kan me ikkje berre snakka om noko anna for ein gongs skuld?" tenkte ho, og lengta etter å bli plukka opp av ei gigantisk utgåve av slike spelemaskin-armar dei har på tivoli og sett ned att ein heilt annan stad, utanfor glasboksen ho sat inne i. men ho heldt fram med å nikka, kjøpte ein ny øl og det slo henne at til og med dei som var aller reddast for å bli eldre allereie var minst fire år føre henne sjølv.

ho gjekk fort, fort, oppover, oppover, og brått var vegen full av snø. ikkje ein gong den kulaste joggeskomodellen eller den mest strålande white knight kunne redda henne no

glossy

99,00,-
for dyrt
men eg treng estetiske element og innputt i kvardagen for å gjera livet mitt fint og for slik å kunna oppretthalda eit lukkeleg tilvere

eg treng vogue for å vera lukkeleg

polemisk

bakhtin

retorikkstudenten fekk eit kyss av kjærasten sin for over ein time sidan, og fram til no har han smilt kontinuerleg, utan det minste teikn til svinnande lukke, og berre pupillane hans flyttar seg etter orda han les.
somme gonger er det verkeleg bryet verdt å opphalda seg på biblioteket store delar av dagen

adrian/anne/bert/bridget

dette er ein hyllest. til kva, veit eg ikkje sikkert, men ein hyllest er det i alle fall. om du vil, er den til deg. også

i går laga eg fruktsalat etter søs si oppskrift. eg laga fruktsalat og kjøpte rosebud-leppomade, og eg er lukkeleg. eg kjenner meg heldig. fordi eg alltid har ein grunn til å krøka overleppa over den øvre tannrekkja for å, om enn noko mislukka, unngå mitt dårlege fotomodellsmil. nærast kvar dag har eg ein av desse dagane. ein av desse dagane då ein berre har lyst å vårskrika, som ronja, heile tida. hovudsakleg finst det, og har funnest det siste halvanna året, éin grunn til mi vedvarande lukke. eg tenkjer ikkje skriva her kva denne grunnen er, for alle veit det jo allereie. alle veit kva den er. men likevel er det ingen som forstår den. ein veit kva, men ikkje korleis. sjølve innhaldet, liksom. ”eg skjønar meg ikkje på det”, seier mari beint fram. og eg ler. eg ler og ler, ein slik god latter, du veit, ein slik som verkeleg kjem frå magen (er det ikkje det ein seier?), for ho er fin og ho veit så mykje og ho har truleg heilt rett. eg trur ikkje nokon forstår. mest fordi det er så enkelt. ”litt som i barnehagen då”, seier guro. og me smiler alle. ja, akkurat som i barnehagen. no har ikkje eg gått i barnehage, så eg har i utgangspunktet ikkje noko bakgrunn for å kunna semjast med ho i dette, men eg har då vore (forholdsvis) liten eg også, og me hadde alltid minst 8 born i huset som eg leika med/passa på, og eg trur ikkje dette kan vera så utruleg ulikt denne barnehagekjensla. "du er min, ho er di og han er hans. og slik skal det vera for alltid!" eg går rundt i bergen og dansar for meg sjølv. så dreg eg til oslo i tre fantastiske dagar og omtalar meg sjølv i fleirtal. eg kjem attende og bestemmer meg for at i dag, i dag, skal eg skriva minst to sider på oppgåva. i staden skriv eg her, og eg kjenner korleis eg vert gladare og gladare. om det nokon gong hender noko usigeleg trist med meg, trur eg likevel eg kjem til å smila. alt det fine som omgjev meg demmer på eit vis opp (noko den observante vil forstå at i seg sjølv kan vera ein smule deprimerande til tider). kan hende har eg litt dårleg samvit for dette, men det ligg ikkje så langt opp som eg likar å tru. kan hende er eg berre påtatt solidarisk. eller skapegoistisk. men eg veit i alle fall at eg aldri har hatt så stor grunn til å uroa meg føre ein eksamen som no, og samstundes at eg aldri har uroa meg så lite føre ein som no. sist gong var det the o.c. gongen før var det erl. denne gongen er det ikkje noko særskilt, forutan berre mi eiga generelle, fine røyndomsoppfatting og dette, desse, og framføre alt denne, som eg ikkje synest gå lei av i det heile

medisin

desse bileta gjer meg glad. eg trur at dersom det nokon gong vert heilt, heilt, heilt fred i heile verda, jordkloten er vorte frisk att og alle levande har det finfint, kjem noko slikt til å henda over alt. difor må eg nokon gonger stoppa utanfor sony-butikken og berre sjå og sjå lenge, lenge. og gle meg. men no kan eg sjå den her i staden. dette burde eg ha tenkt på tidlegare

oslo

eg dreg til monopolbyen for å samla gater. kan hende finn eg fleir denne gongen

nøgd

eg snurrar ei mandarinskalremse tre gonger rundt hovudet og ynskjer meg ein snøleopard. den forrige eg hadde mista eg i eit arveoppgjer og har fått grøne striper i andletet. eg har framleis ein liten, søt ein i sofaen, men den er liten og den er berre i sofaen, så eg saknar den gamle. heldigvis har eg framleis besøks- og koserett. heldigvis.

eg treng likevel meir tid saman med den gamle snøleoparden. meir tid! ein heiltidssnøleopard er det er treng. sjølv om eg har ein sjiraff og låner ein hund. dersom ein fyrst har hatt ein snøleopard trur eg det vanskeleg let seg gjera å leva utan.

men om eg likevel ikkje kan få ein, ynskjer eg meg ein danske i staden. som kan gå rundt meg heile dagen å fylla hovudet mitt med dansk. eller ein yoghurt. ein slik ny, lakserosa ein, med markjorbærsmak. difor vonar eg den neste mandarina eg et også har ni båtar. og at eg aldri, aldri mistar evna til å skrella av mandarinskalet slik at det heng saman i éi, lang mandarinskalremse

heme

byen min har, i løpet av berre ei veke, klart å læra meg heile fyrste verset av nystemten utanåt. utan noko som helst innsats frå mi side. og i tillegg gjeve meg stort fyrverkeri tre kveldar på fjorten dagar. og då eg gjekk heim i natt hadde eg ein av desse hengande naudrakettane som lyste opp vegen heilt fram til døra mi.

akkurat no er det utenkjeleg å nokon gong reisa herifrå. dersom verda er vid, men voss er vidare, undrar eg mykje på kor vid bergen eigentleg er

wtf?

nokon har tydelegvis store oversetjingsvanskar:
EG ER INGEN KREFT

m:i:IIII

kan du gjera meg ei teneste?
slå meg. hardt, berre slå.
slå meg, men set deg ved sida av meg etterpå, med ein kopp te, klapp meg på hovudet og sei oppmuntrande ord.
då lovar eg å plukka den største blomebuketten du kan tenkja deg med det same våren kjem og gje til deg, og eg skal halda fram med å hoppa, dansa, synga og le resten av livet

nykritikk

i dag gret eg då førelesaren fortalde om Raskolnikov som helst vil isolera seg sjølv, men ikkje held det ut når han lukkast
og like etter måtte eg settja meg på fortauet og le då eg såg alle flagga på festplassen
eg lo då eg møtte ein i duffel coat og gret då eg sa eg måtte gå
då eg vakna hadde noko hendt augo mine, nokon slags allergisk reaksjon trur eg, og eg lo slik at naboane mine også tok til å le ute i gangen, og då eg etter tre lag augensminke framleis såg like hoven ut smilte eg for det
eg lo då eg var så stiv at eg ikkje kunne reisa meg frå krakken i bibliotekskaféen
men gret då eg innsåg at eg kan alle innskripsjonane på studentkortet mitt utanåt

i går gjekk eg tur i tre timar og hoppa paradis med to jenter og ein gut i kalfaret
i natt måtte eg til slutt gje opp all von om å få sova og sette meg i staden i vindauget med ein kopp te og såg på fyrverkeriet

eg trur eg kan sjå ein samanheng (men er samstundes redd for dei eg ikkje ser) (men eg er glad.. ja, glad berre)

gullet

eg <3 adjektiv

straum

ein morgon, på veg til førelesing, litt for seint ute som vanleg, springande med lue, skjerf og jakke berre halvvegs på, sko som eigentleg burde vore bytt ut med eit anna par, truleg med feil bøker og berre ein halvopplada max i nettet, møtte eg den feite, ekle skivebakkskatten, som alltid er like svolten, som babyskrik om natta når eg skal sova, som eg alltid kranglar meg og aldri kjem til å gje noko mat til fordi alle dei andre bebuarane i gata vår likevel gjev han alt han vil ha alltid, og eg tenkte "åå, fine katten"

kva? er eg i ferd med å verta sentimental?

(men like etterpå møtte eg odny miljeteig, og då eg ikkje tenkte "åå, fint hår", gjorde dette meg noko mindre uroa)

attrå

det hadde du ikkje trudd. hadde du vel? nei, var det ikkje det eg tenkte. men slik er det altså

eg likar løyndomar og sitron. og bergen på fransk

atlet

soundtrack: shining - 31=300=20 (It Is by Will Alone I Set My Mind in Motion)

nokre gonger får eg berre ein slik trang til å slå hjul. kan hende har eg skrive dette før, eg skriv så mykje rart, så eg hugsar ikkje. men nokre gonger får eg i alle fall veldig veldig lyst til å slå hjul. det er ganske rart, eigentleg, for eg kan ikkje slå hjul. er plar forklara dette med at beina mine er for lange og at det difor vert nærast umogeleg å få dei til å stå rett opp når berre armane rører bakken, tyngdekraft liksom. men det er vel berre tull, om eg tenkjer etter. eg har nok rett og slett for dårleg koordinasjon, eller noko. kva veit eg. men då eg tenkte på dette i dag, at eg skulle likt å slått hjul, akkurat der og då, inne på biblioteket, der det er nokså stille og mange mange folk over alt, då såg eg ut vindauget. og der såg eg det eine fløybanetoget som rørte seg oppover fjellet på motsatt side av byen. og då tenkte eg på kor utruleg teit det er at eg berre har tatt fløybanen ei gong i mitt liv. ei gong berre. og så tenkte eg på at kvar gong det er fint ver, eller stygt ver for den saks skuld, og eg finn ut at eg skal gå ein tur på fløyen, då tar eg aldri fløybanen. dette heng truleg saman med at når eg går tur på fløyen, så er det helst for å trena litt, ikkje berre sitja i ro inne heile tida, koma ut i frisk luft og gå fort fort og få mykje slankare hofter og lår og slikt, og då ville det vera ein dårleg ide å ta fløybanen opp, for då fekk eg ikkje gått skikkeleg fort i alle oppoverbakkane. eller skikkeleg fort i alle nedoverbakkane dersom eg tok banen nedover og ikkje opp. eg tenkjer at det er mykje betre for meg, reint fysisk, å gå opp på fløyen framføre å reisa med fløybanen. eg tenkjer at det er betre, og difor går eg. men eg har lyst til å ta fløybanen ei gong. eg har så lyst, men likevel går eg. eigentleg har eg mest lyst til å reisa med den gamle fløybanen, den som gjekk før den nye hi tec-fløybanen, og som var mykje meir romantisk eigentleg, men det vert nok litt vanskeleg, så det unngår eg helst å tenkja på. men eg tenkjer at å ta fløybanen, det må eg gjera ei gong. ta ein tur som er bra for meg innvendig, psykisk, eller estetisk, snarare enn fysisk. det tenkjer eg, medan eg går attende til plassen min. og så tenkjer eg at eigentleg, eigentleg, ville det vore ei mykje billigare, reint økonomisk sett, estetisk og psykisk trening å slå hjul på hf-biblioteket (eller h-biblioteket eller kva i all verden eg eigentleg skal kalla det no) enn å ta ein tur med fløybanen. men eg slår ikkje hjul, det gjer eg aldri når eg får denne lysta, og difor går eg heller attende til plassen min og skriv meir om foucault, og tenkjer at eigentleg kunne eg trengt ein sjokolade. for konsentrasjonen si skuld berre. eller kanskje berre estetikken si. eller kva eg no klarar å overtyda meg sjølv om at det eigentleg er for

indiesk

soundtrack: lykke li - time flies

korkje facehunta eller brgnstila. men pitchforked derimot. høg på urtete og slagsmålsklubben og andre heltar, men likevel. wow liksom. poppis

harry

soundtrack: sonic youth - the empty page

om eg startar på PS i dag, og les kontinuerleg heilt fram til den 21. kan eg i teorien rekkja å lesa både denne og CoS, PoA, GoF, OotP, HbP før DH. ei bok kvar dag då, eller 467,67 sider. eller 147.657,17 ord.

heia heia!

eg kjem til å bli motteke som ein gud på litteraturvitskap til hausten

dilla

soundtrack: steve wonder - happy birthday

yes. endeleg har eg også eit fotoapparat av seinare årgang enn 1994